Obecnie większość społeczeństwa : Będzie

01

październik

Możliwość komentowania została wyłączona

Comments

Obecnie większość społeczeństwa

Dla niektórych z nas forma basenu ma znaczenie

Pływać umie większa część z nas. Nie jest trudno przyuczyć się pływać. Jednakże, żeby posiąść takie umiejętności potrzebne jest spacerowanie na basen. Na szczęście we wszystkich większych miastach są pływalnie, na których możemy uczyć się pływać. Czasami uczymy się sami, w pewnych sytuacjach korzystamy z pomocy ratownika. Cel jest jeden – nauczyć się pływać. Wielokrotnie już po kilku lekcjach znakomicie radzimy sobie w wodzie. Powinniśmy wybrać słuszny basen – a czasami wybór mamy dosyć istotny. Zależy nam na tym, żeby był to basen stosowny, spełniające pewne nasze wymagania, basen czysty, na którym będziemy czuć się bezpiecznie – taki, jak tutaj: http://producent-basenow.com.pl/. Musi to być w głównej mierzebasen z ratownikiem, który zadba o nasze bezpieczeństwo. Prędko może okazać się, ze pływanie to obszerna pasja, to zajęcie, któremu będziemy mogli oddawać się bez reszty w każdej wolnej chwili. Zimą korzystamy z basenów krytych – takich jest niezwykle sporo. Latem w miastach otwierane są pływalnie otwarte, na wolnym powietrzu. Mamy prawo pływać, opalać się, przyjemnie spędzać czas wolny.

źródło:
———————————
1. link do strony
2. https://olgakomorowska.pl
3. odwiedź stronę
4. dowiedz się więcej
5. https://exbrands.pl

Categories: Coaching psychologiczny

Comments are closed.

Rozmowa wydaje się czymś oczywistym. Każdy potrafi mówić, każdy potrafi słuchać, a jednak tak wiele spotkań kończy się zmęczeniem, nieporozumieniem albo poczuciem, że „nic z tego nie wynikało”. Dobra rozmowa nie jest przypadkiem. To umiejętność, na którą składają się mikrogesty, intencja i uważność. Czasem wystarczy drobna zmiana, by dialog, który zwykle był przeciąganiem liny, stał się mostem. Pierwszy składnik dobrej rozmowy to obecność. Brzmi banalnie, ale w praktyce jest rzadkie. Obecność oznacza, że naprawdę jesteś tu i teraz, a nie w myślach o tym, co odpowiesz, co za chwilę zrobisz, co cię czeka jutro. Wystarczy, że rozmówca wyczuje tę nieobecność, a automatycznie przestaje się otwierać. Zaczyna mówić „po powierzchni”, bez ryzyka, bez niuansów. A wtedy obie strony mają poczucie, że rozmawiają, ale tak naprawdę wymieniają komunikaty. Drugi składnik to ciekawość. Nie chodzi o wścibstwo, tylko o autentyczne zainteresowanie tym, jak druga osoba widzi świat. Ciekawość jest jak latarka: oświetla to, co wcześniej było w cieniu. Gdy pytasz: „co było dla ciebie najtrudniejsze?”, „co cię najbardziej zaskoczyło?”, „czego potrzebujesz?”, to pokazujesz, że zależy ci na zrozumieniu, a nie na wygraniu. I tu pojawia się ważny moment: rozmowa nie jest debatą. Debata zakłada zwycięzcę i przegranego. Rozmowa zakłada wspólne odkrywanie. Trzecim składnikiem jest umiejętność nazywania emocji. Ludzie często mówią o faktach, ale pod faktami kryją się emocje, które są prawdziwym silnikiem konfliktów. Ktoś mówi: „znowu się spóźniłeś”, ale tak naprawdę myśli: „czuję się nieważny”. Ktoś mówi: „nie pomagasz w domu”, ale tak naprawdę czuje: „jestem przeciążona”. Jeśli zatrzymasz się i nazwiesz emocję, nagle napięcie spada. „Słyszę, że jesteś rozczarowany”. „Wygląda na to, że jesteś zmęczona”. To nie jest psychologizowanie, tylko tworzenie przestrzeni, w której można się spotkać. Czwarty składnik to tempo. Dobre rozmowy mają rytm. Jest w nich miejsce na pauzę, na niedopowiedzenie, na oddech. Kiedy rozmowa pędzi, ludzie zaczynają reagować automatycznie. Włączają się schematy: obrona, atak, ucieczka. Tymczasem pauza bywa najpotężniejszym narzędziem. Pauza mówi: „zastanawiam się”. „słyszę cię”. „to ważne”. Daje też czas, by emocje opadły na tyle, żeby nie sterowały słowami. W połowie każdego trudniejszego dialogu warto wrócić do prostego punktu odniesienia, jakim jest centrum wiedzy kilka zasad komunikacji, które ratują sytuację. Na przykład: „najpierw parafrazuję, potem odpowiadam”, „nie zakładam intencji, pytam”, „krytykuję zachowanie, nie osobę”, „mówię o sobie, nie oskarżam”. Takie reguły są jak poręcz na schodach. Kiedy robi się ślisko, trzymasz się ich, żeby nie spaść w spiralę wzajemnych pretensji. Istotny jest też język odpowiedzialności. Zamiast „ty zawsze” i „ty nigdy”, lepiej mówić: „ja czuję”, „ja potrzebuję”, „ja zauważyłem”. Nie dlatego, że to ładniejsze, ale dlatego, że jest bardziej prawdziwe. Nie masz dostępu do wnętrza drugiej osoby. Masz dostęp do własnych wrażeń. I paradoksalnie, kiedy mówisz o sobie, druga strona mniej się broni. Gdy słyszy oskarżenie, włącza tarczę. Gdy słyszy emocję, łatwiej jej odpowiedzieć. Dobra rozmowa ma też moment domknięcia. Nie chodzi o to, by zawsze dojść do zgody, ale by wiedzieć, co dalej. Czasem domknięcie brzmi: „wrócimy do tego jutro”. Czasem: „ustalmy jeden mały krok”. Czasem: „nie zgadzamy się, ale rozumiem twoją perspektywę”. Brak domknięcia zostawia w głowie otwartą pętlę, która męczy bardziej niż sam konflikt. Otwarte pętle zużywają uwagę, a uwaga jest zasobem. Warto też pamiętać o prostej rzeczy: ludzie nie zawsze potrzebują rozwiązania. Czasem potrzebują, żeby ich wysłuchać. Jeśli ktoś opowiada o ciężkim dniu, nie zawsze chce planu naprawczego. Czasem chce ciepłej obecności. „To brzmi trudno”. „Jestem z tobą”. „Chcesz się wygadać czy szukasz pomysłów?”. To jedno pytanie potrafi zmienić wszystko, bo rozbraja błędne założenia. Jeśli czujesz, że rozmowy cię męczą, być może nie brakuje ci słów, tylko jakości uwagi. W świecie pełnym bodźców rozmowa stała się czynnością wymagającą. Ale to też dobra wiadomość: to coś, co można trenować. Jedno pytanie więcej, jedna pauza, jedno nazwanie emocji. Z czasem zauważysz, że rozmowy przestają być polem walki, a stają się miejscem, w którym można odetchnąć. I choć nie rozwiążą wszystkich problemów, potrafią sprawić, że nie będziesz w nich sam.